Rob Mieras

De Croatia Trophy is op zich al de zwaarste wedstrijd onder het terreinrijden. Om daarbij óók nog extra uitdagingen te moeten trotseren betekende lange dagen… Lees hier de dagboek van de Croatia Trophy 2010. Voor ‘Team Tommie’ werd het overheersende kenmerk mechanische pech, maar dan van zo’n aard dat het niet was te voorspellen óf eigenlijk al eerder was  meegemaakt, zoals: een verstopte aanzuigbuis in de brandstoftank? Kroonwiel bouten eraf gescheurd? Steekas kapot gedraaid? Zoiets kun je niet verzinnen… Hieronder onze dagboek.

26 April: De ‘Pink Panther’ (wedstrijd auto – nr. 55) is maandag, eind van de middag nét rijdend en gereed voor vertrek op de trailer geladen. Niets is getest maar alles werkt en in de basis is ie sterk. Jammer dat er weinig tijd was om voor te bereiden. Zo goed als géén reserve onderdelen mee. Een handvol basis gereedschappen en een zeer dunne portemonnee…

27 April: Wij vertrekken laat vanuit Lelystad en rijden lang door tot ons gewenste “waypoint”: Passau. Pas tegen 22u00 hebben wij een kamer en iets te eten met een paar biertjes…

28 April: Vroeg op en richting Slovenië en Kroatië. De grens is leuk met van die ouderwets strenge grenswachters die geen humor hebben. Wij arriveren rond drie uur en slaan kamp op. Ons ‘kampement’ bestaat uit één tentje, één vouwwagen en een aan elkaar getapte halve partytent. Dan het dorp in om een hamburger te genieten die zo groot is als je bord.

29 April: Inschrijving, stickers van de sponsors erop en een paar puntjes nalopen.

30 April: Proloog. Wij trekken een goed startnummer uit het hoedje en kunnen dus vroeg van start. Maar twee keer pech: een diepe kuil brengt de auto volledig tot stilstand vanaf veertig kilometer per uur en de versnellingsbak zit vast vijf meter vanaf de finish!

1 Mei: Etappe 1. De eerste echte dag. Wij rijden snel maar beheerst. Jammer dat we een lekke band krijgen bij het eerste checkpoint, maar daarna een sterke inhaal-slag bij een modderig ravijn. Helaas begeeft de top-lier het en is dus onbruikbaar. Na dit lastige maar ook zeer leuke gedeelte begint de motor vermogen te verliezen en te haperen. Vier kilometer van de finish bellen we de ’sleepauto’. Geen idéé wat het kan zijn…

2 Mei:Etappe 2 De “Team Trophy”. Wij gaan niet van start – door problemen met de motor. De hele dag wordt er van alles vervangen en na gekeken: brandstof filter, injector, leidingen nalopen. Uiteindelijk (eind van de dag) blijkt het een verstopte aanzuigbuis in de tank te zijn. Na schoonmaken loopt de motor weer als een zonnetje. Jammer dat wij hierdoor drie uur straftijd hebben opgelopen…

3 Mei: De Nachrit. Start voor de eersten om 23u00. Wij gaan pas 00u30 van start. Bizar hoe iedereen de weg compleet kwijt is. Na een uur pas het eerste checkpoint bereikt waar (precies na het verkrijgen van de stempel) onze vooras geen aandrijving meer heeft. Wij kappen ermee en kruipen terug naar ‘huis’. Er is geen doorkomen aan in die moerassen zonder alle wielen aan het werk…

4 Mei: Circuit Race. Blijkt dat alle (alle) bouten van het kroonwiel compleet afgebroken zijn in de vooras. Hierdoor draaien de assen uiteraard niet mee. Gelukkig geen verdere schade. Het hele voordiff uit elkaar gehaald op de stoffige trailer die als ‘werkplaats’ dient. Met hulp van anderen uiteindelijk alles weer gemonteerd – 2 minuten voor de start gereed! Snel een helm pakken en gordels om. Uiteraard starten we achteraan. Maar Rob rijdt erg goed en wij halen veel auto’s in. De verplichte pitstop loopt perfect (een van de snelste – zónder geoefend te hebben). Helaas krijgen wij een lekke band in de een na laatste ronde en zijn weer gepasseerd door de anderen. Ook aan het eind een vergissing door de organisatie die ons te vroeg naar de finish stuurt, maar we moeten nog één ronde gaan! Op het laatste stuk ook nog door een andere z’n sleeptouw ‘gevangen’ – bedankt Burgaart. Erg veel lol en super gaaf om met vol gas te rijden… Kleine scheur in het voordiff doordat de beschermplaat niet op tijd gemonteerd kon worden. Deze wordt met duct-tape gedicht…

5 Mei: Het ‘moeras’. Heel veel auto’s zaten hier vast. Veel geholpen om anderen aan de gang te krijgen. Marcel heeft geen water/modder vrees en duikt spontaan de modder in om anderen te helpen. Hoe eerder de voorgangers weer op weg zijn hoe sneller wij ook weer verder kunnen. Het water is ruim een meter diep…. Door de opstopping waren wij erg laat binnen…

6 Mei: Vandaag een ‘creek’ in die weer een opstopping veroorzaakte. Een beetje frustrerend voor ons nadat wij ons best hadden gedaan met rijden en navigeren. Nu erg lang wachten op anderen. Erg zwaar om door te komen. Alsof je door nat beton moest lieren. Hoge zuigkracht van de ‘modder’. Uiteindelijk met een dubbel snatchblok er heel traag uit kunnen komen. Maar eenmaal op droge bodem blijkt dat de achteras niet meer meedraait. Bij het tweede checkpoint haken we, teleurgesteld, af. Terug bij het kamp kwam een van de steek-assen wel héél makkelijk eruit. Té makkelijk. De as was compleet getordeerd en afgebroken! Ongekend! Heel veel hulp en toevallig het juiste onderdeel bij een van de Nederlandse teams, Jansen Range Rover Parts betekende dat het een uur of drie ’s morgens was voor men kon gaan slapen….

7 Mei: Maar de auto rijdt weer! We gingen goed van start en reden erg goed. Tot een ‘gulley’ die bij ons eeuwig lang bekend zal staan als ‘Hamburger Hill’ (na de bekende film). Wéér een beton-molen die erg zwaar én steil was. Hier begaven allebei de sperren van de voor- én achterassen het . Op de helft besluiten we eruit te gaan en via een steile helling naar boven te lieren. Onvoorstelbaar steil en super glad! Nu lieren zonder hulp van de wielen, de (van achter gesloopt en her-gemonteerde) top-lier weer buiten gebruik en moeten dubbel snatche, omdat de extreme helling te zwaar was voor een enkele lierkabel. Iedere keer weer een lint aan de bumper knopen om de auto te zekeren tijdens het verplaatsen van de lierkabel. De tankdop lekte diesel en de tijdsdruk was enorm hoog… Gesloopt aan de top aangekomen… Twee minuten pauze en dan weer verder…

8 Mei: Laatste etappe. Toch een aardig stukje, die 50 km’s… Géén ‘lockers’ voor en achter. Geen achter-lier. Geen top-lier. Maar wij gaan van start! Goed rijden en het navigeren ging super. Moerassen rijden zonder sper? Ja, Rob doet het gewoon. Op de helft knapt de voor-lier ook nog! Nu helemaal een ’standaard’ auto… Alleen onderweg steeds stoppen om de ‘meenemers’ weer aan te draaien. Met hulp van Tjarko en Sybolt halen wij de finish en komen vanuit een rivier over de streep. Fantastisch!

9 Mei: Tijd om naar huis te gaan. Wij vertrekken voldaan en blij met onze medailles richting huis. Bij Oostenrijk zijn wij onze vignet vergeten en meteen een boete voor beide auto’s. Even later in Duitsland wordt Marcel aan de kant gezet door een ongemarkeerde politieauto voor een snelheidsovertreding (te gierig om thuis te komen?). Even later begeeft de koppakking van de Disco het… De ANWB wordt ingeschakeld maar het duurt lang voordat alles geregeld is. Uiteindelijk om drie uur ’s morgens konden ze een bedje vinden voor een paar uurtjes rust, om de volgende dag met een andere (platte) auto naar huis te rijden.

Problemen:

• 2 x lekke binnen band
• voordiff gescheurd
• top-lier kapot
• achter-lier buiten gebruik, en verhuisd naar top – maar óók onklaar geraakt
• brandstof aanzuigbuis verstopt – motor hield ermee op
• kroonwiel-bouten in voor-diff gebroken
• steekas in achter-diff compleet eraf gedraaid en bouten kroonwiel losgelopen
• boomtak in de auto gekregen waardoor luchtslang van de voor locker kapot ging
• ‘lockers’ werkten niet meer – géén sper voor óf achter
• bouten van de ‘meenemers’ versleten
• voorlier rollen-block (en dus kabel) gebroken

Wat ging wél goed?

• het rijden – Rob rijdt snel maar beheerst, heeft ons in de competitie weten te houden
• navigatie – op een paar puntjes na steeds beter en de laatste dagen foutloos. Zonder Marcel geen finish!
• collegialiteit onder de ‘conculega’s’
• hulp en advies van mededeelnemers
• organisatie van de wedstrijd – professioneel maar gemoedelijk en relaxed
• kampvuur – bedankt jongens!
• bier – idem dito
• Kroatische landschap – prachtig
• het ‘team’ – wij hebben hem over de finish weten te halen!
• KLEURTJE – al na een half uurtje had iedereen het al over de ‘pink panther’ , en zelfs een heus fanclub!
  

  de 'creek' - of beter gezegd: betonmolen

De ‘wedstrijd’ auto komt eind deze week naar Nederland. En inderdaad heeft ‘ie goed ’strijd’ geleverd. Veel mechanische pech, het meeste niet te voorzien. Een klein budget. Een klein team. Maar een grootse ervaring. En tóch even meerijden met de toppers en de grote teams… Volgend jaar weer? Met een paar extra sponsors? Jazeker!

Marcel & Rob